Kołysanka

Witam serdecznie:).  Pomyślałem sobie, że czemu by się nie podzielić poezją, która nie weszła w tom "Kontrasty" czy pochodzi z dramatów, nad którymi pracowałem w zeszłym roku. Mam wielki sentyment do emocji, które ze mnie emanowały podczas pisania różnych tekstów jak i do samych wierszy (są niczym "pamiętniki" uczuć). I nagle "wyczarowałem" "Kołysankę". Sama kołysanka jest utworem szczególnym, gdyż pokazuje stosunek i afekt rodziciela do dziecka (twórca a potomstwo). Napisałem ją rok temu i jest to pierwsza kołysanka, która wyszła spod mego pióra (tu niech zaistnieje mała dedykacja dla Sabiny Rybak). Przeczytajcie zresztą sami :)

Kołysanka

Co nocy wyławiam z Twych źrenic

Okruszki tęczowej baśni,

Promienne jak bukiety pszenic,

Różanych kształtów i maści.

I dajesz mi snów setek  kadzie

 Zakrzepłych miłości rosą,

I na księżyca srebrnym pokładzie

Tańczę z gwiazdkami boso.

Co nocy wyławiam z Twych źrenic

Odwieczne uczuć wojaże,

W wyblakłych pokojach kamienic,

Kto Ci tak śnić pięknie każe? 

I dajesz mi snów nokturny,

Natchnione echa śródnocne,

Z nieszczęść,  koszmaru trumny

Wywleką mnie, wszechmocne.

Co nocy z Twych źrenic wyławiam,

Na dzień życia zachętę,

Co nocy z Twych źrenic wyławiam…

Gdy oczy masz szczelnie zamknięte…